هر شب هر نيمه شب من منتظرم

تا کسي مرا صدا بزند کسي مرا صدا نمي زند

اما من منتظرم

صدايم کن

بگذار مثل کودکي شاد شتابان به سوي تو بدوم

روي ديواري کوتاه راه روم

و شعر هاي کودکانه بخوانم و سر انجام

از آن ديوار کوتاه بپرم پايين

و لي لي کنان به سيبي شيرين

دندان بزنم

و به دانه هاي انگور بوسه بزنم

و چشم هايم را ببندم و دوباره شعر هاي کودکانه

و بچرخم در باد

صدايم کن

...

کم که نه هر روز کم کم میحوریم

آب میخواهم سرابم می دهند

عشق میورزم عذابم میدهند

خود نمیدانم کجا رفتم به خواب

از چه بیدارم نکردی آفتاب؟

خنجری بر قلب بیمارم زدند

بی گناهی بودم دارم زدند

سنگ را بستند وسگ آزاد شد

یک شب داد آمد و بیداد شد

عشق آخر تیشه زد بر ریشه ام

تیشه زد بر ریشه اندیشه ام

عشق اگر این است مرتد میشوم

خوب اگر این است من بد میشوم

بس کن ای دل نابسامانی بس است

کافرم دیگه مسلمانی بس است

در عیان خلق سر در گم شدم

عاقبت آلوده ی مردم شدم

بعد از این با بی کسی خو میکنم

هر چه در داشتم رو میکنم

من نمیگویم دگر گفتن بس است

گفتن اما هیچ نشنفتن بد است

روزگارت باد شیرین شاد باش

دست کم تو هم یک شب فرهاد باش

نیستم از مردم خنجر به دست

بت پرستم بت پرستم بت پرست

بت پرستم بت پرستی کار ماست

چشم مستی تحفه ی بازار ماست

درد می بارد چون لب تر میکنم

طالعم شوم است باور میکنم

من که با دریا تلاطم کرده ام

راه دریا را چرا گم کرده ام؟

قفل غم بر درب سلولم مزن

من خودم خوش باورم گولم مزن

من نمیگویم که خاموشم مکن

من نیگویم فرا موشم مکن

من نمیگویم که بامن یار باش

من نمی گویم مرا غمخوار باش

آه!در شهر شما یاری نبود

قصه هایم را خریداری نبود

وای ! رسم شهرتان بیداد بود

شهرتان از خون ما آباد بود

از در و دیوارتان خون میچکد

خون من فرهاد مجنون میچکد

خسته ام از قصه های شومتان

خسته ام از همدردی مسمومتان

این همه خنجر دل کسی خون نشد

این همه لیلی کسی مجنون نشد

آسمان خالی شد از فریادتان

بیستون در حسرت فرهادتان

کوه کندن گر نباشد بیشه ام

گویی از فرهاد دارد ریشه ام

عشق از من دور و پایم لنگ بود

قیمتش بسیار و دستم تنگ بود

گر نرفتم هر دو پایم خسته بود

تیشه گر افتاده دستم بسته بود

هیچ کس فکرم را کرد؟ نه

فکر دست تنگ مارا کرد؟ نه

هیچ کس از حال ما پرسید؟نه

هیچ کس اندوه مارا دید ؟نه

هیچ کس اشکی برای ما نریخت

هر که با ما بود از ما گریخت

چند روزی است که حالم دیدنی است

حال من از این و آن پرسیدنی است

گاه بر زمین زل میزنم

گاه بر حافظ تفال میزنم

حافظ دیوانه فالم را گرفت

یک غزل آمد که حالم را گرفت:

ما ز یاران چشم یاری داشتیم

خود غلط بودیم آنچه میپنداشتیم

تا کجا بی خبر از حال تو باشم

مگه می شه از تو دل بریدودل کند

بگو میخوام تا ابد مال تو باشم

از کسی نیست که سراغتو نگیرم

به تو روزی میرسم من که بمیرم

هنوزم جای دو دستات خالی مونده

تا قیامت توی دستای حقیرم

خاک هر جاده نشسته روی دوشم

کی میاد روزی که با تو روبرو شم

من که از اول قصه گفته بودم

غیر تو با سایه هم نمیجوشم

   تو رفتی و بدون تو کسی نگفت با خودش

   که من بدون چشم تو چقدر درد می کشم.

در داد گه عشق کنم از تو شکایت به خدایت