تنها نگاهم کن

آنگاه دل به تو خواهم داد

تنها صدایم کن

آنگاه تمامی وجودم نام تو را زمزمه خواهد کرد

تنها تو یادم کن

آنگاه با تو خواهم بود

با تو خواهم ماند

با تو خواهم خواند

آنگاه با تو می گریم با تو می خندم

و در دریای پر تلاطم قلبت چون قطره ای نا چیز خواهم ماند

تنها تو یادم کن

آنگاه در وجودت گم خواهم شد

و زورق قلبم  را به دست بادبان عشقت خواهم سپرد

آری

تنها تبسمی از سوی تو کافیست تا از ژرفای وجودم عشقت را حس کنم

تو اون شام مهتاب کنارم نشستي
عجب شاخه گل وار به پايم شکستي

                                            تو دونسته بودي چه خوشباورم من
                                           شکفتي و گفتي از عشق پر پرم من

تا گفتم کي هستي؟ تو گفتي يه بي تاب
تاگفتم دلت کو؟ تو گفتي که درياب

                                             قسم خوردي بر ما که عاشق تريني
                                               توي جمع عاشق تو صادق تريني

هموئ لحظه ابري رخ ماه و آشفت
به خود گفتم اي واي مبادا دروغ گفت

                                                  گذشت روزگاري از اون لحظه ناب
                                                  که معراج دل بود به درگاه مهتاب

در اون درگه عشق چه محتاج نشستم
تو هر شام مهتاب به يادت شکستم

                                                   تو از اين شکستن خبر داري يا نه؟
                                                هنوز شور عشق و به سر داري يا نه؟

هنوزم تو شبهات اگه ماهو داري
من اون ماهو دادم به تو يادگاري.....