شايد اين خلوت من كوچ كند

به شب پروانه

به صداي نفس شهنامه

به طلوع اخرين افسانه

و غروبي كه در ان

نقش ديوانگي يك عاشق

بر سر ديواري پيدا شد.

خلوتم را نشكن

خلوتم بس دور است

ز هواي دل معشوق سهند

خلوتم راه درازي ست ميان من و تو

خلوتم مرواريد است به دست صياد

خلوتم تير وكماني ست به دست ارش

خلوتم راه رسيدن به خداست

خلوتم را نشكن

کافی نیست

این ابر

برای پر کردن تنهایی کویر ...

و آنجا که عشق فرمان میدهد

                                         محال سر تسلیم فرو می آورد

 این چشم غریبه کیست پیدا شده است            بیچـاره دلــم غــریق رویا شــده است

 حس ششم عشــق به من مـی گویـــد             پای تـو به خانـه ی دلم وا شده است

    من از تو دل نمی برم اگر چه از تو دلخورم           اگر چه گفتـه ای تو را به خاطــرات بسپـرم

    هنــوز هم خیــال کـن کنـار تو نشسـته ام           منی که در جوانیم به خاطرت شکسته ام

        تو در سراب آینــه شبـانه خنــده می کنـی           من شکست داده را خودت برنده می کنی    

خـدايا اگـر تو درد عاشـقـي را ميـکشيـدي